Funkcje kamer megapikselowych IP

Dla niedoświadczonych nabywców kamer megapikselowych IP mnogość funkcji i parametrów technicznych może być co najmniej kłopotliwa, dlatego piszemy dzisiaj o tych funkcjach kamer, które są podstawowe i powinny być w nabywanej kamerze do monitoringu wizyjnego IP. Należy przy tym powiedzieć, że tempo rozwoju monitoringu w oparciu o sieci IP oraz technologie megapikselowe jest bardzo dynamiczne i może przynosić pewne zmiany do opisanych poniżej wskazówek.

Kamery megapikselowe IP to znaczy jakie?

Podstawowym parametrem, który sprawia, że kamery są megapikselowe jest rozdzielczość przetwornika CMOS, który przetwarza obraz z obiektywu na sygnał elektryczny, który później w formie cyfrowej po skompresowaniu jest do dalszego wykorzystania – podglądu lub rejestracji na urządzeniach typu: rejestratory NVR. Większość kamer wspiera już przynajmniej ponad 1 megapikselowy przetwornik, co oznacza rejestrację obrazu w rozdzielczości HD 1280×1024. Jeszcze większe rozdzielczości nazywane są Full-HD co oznacza rozdzielczość obrazu Full-HD 1920 × 1080 -terminologia ta jest zaczerpnięta z urządzeń telewizyjno-multimedialnych i może być znana z kamer lub telewizorów jakie każdy posiada.

Kamery z wydajna kompresją obrazu

Urządzenia rejestrujące obraz, który ma być poźniej przesłany przez sieć i zapisany w rejestratorze cyfrowym NVR wyposażone są w kodeki kompresujące celem zmniejszenia objętości danych – praktyczna korzyść polega na mniejszym obciążeniu sieci oraz możliwości zmieszczenia większej ilości obrazu w tej samej pojemności dysków rejestratora obrazu wideo. Współcześnie najlepszym z powszechnie stosowanych jest rodzina kamer kompresująca z użyciem kodeka H.264. Jest on lepszy niż jeszcze bardziej rozpowszechnione w poprzedniej generacji urządzeń kodeki MJPEG lub MPEG4. Wiele dobrych kamer umożliwia równoczesną transmisję w dwóch trybach w tym samym czasie.

Programowalne funkcje – praca wielotrybowa

Kamery IP jak wspomniano pozwalają na pracę z równoczesnym udostępnianiu obrazu w różnych wersjach – przykładowo możliwe jest wyświetlanie obrazu CIF/MPEG4 dla przegladania przez WWW, obraz QCIF/MPEG4 dla przeglądania na „komórce” 3G czy obraz D1/MJPEG do zapisu wideo. Wszystkie nowe kamery moga wysyłac obraz równoczesnie w MPEG4 i MJPEG. Można wysyłać dwa niezależne strumienie wideo z różna kompresja, rozdzielczoscia i liczba klatek/sek.

Kamery zasilane przez sieć ethernet – PoE

Technologia, która zrewolucjonizowała system monitoringu oparty o sieci lokalne jest niewątpliwie możliwość zasilania bez użycia dodatkowych kabli – PoE oznacza „Power over Ethernet” i pozwala przesyłać prąd zasilający kamery poprzez ten sam kabel (najczęściej skrętka UTP) co przesyłane są dane. Do zbudowania sieci wspierającej PoE należy zaopatrzyć się w switche PoE, które pozwalają na zasilanie kamer realizowane po skrętce.

Wewnętrzne karty pamięci – SD, CF

Kamery IP nie muszą być podłączone do zewnętrznego urządzenia rejestrującego, wystarczy umieścić w odpowiednim slocie kamery kartę pamięci lub nośnik USB (w zależności od posiadanego modelu kamery) aby zapisywać obraz i dźwięk bezpośrednio na urządzeniu. Kamery umożliwiają zaprogramowanie nieprzerwanego rejestrowania obrazu z nadpisywaniem najstarszej części zapisu karty – jest to bardzo praktyczna opcja na zabezpieczenie danych przed utratą przy błędach zapisu lub wysyłania do zewnętrznego rejestratora NVR.

Rejestracja obrazu po wykryciu ruchu – Motion Detection

Kamery IP nie muszą pracować non-stop, można zaprogramować ich pracę tak aby rejestrowały obrazy dopiero po wykryciu ruchu. Włączony mechanizm detekcji ruchu w kadrze wyzwala zapis materiału wideo/zdjecia
na zdalnym serwerze (e-mail, FTP) lub na lokalnej karcie SD/CF.

Terminologia użyta w artykule:

SD (ang. Secure Digital) – jeden ze standardów kart pamięci opracowany przez firmy Panasonic, SanDisk i Toshiba w 2000 roku. Karty SD charakteryzują się niewielkimi wymiarami (24 × 32 × 2,1 mm) i masą (ok. 2 gramy). Poza grubością, ich wymiary są identyczne jak kart MMC. Karty SD posiadają 9 wyprowadzeń oraz rzadko używaną funkcję zabezpieczenia danych chronionych prawami autorskimi przed kopiowaniem. Dodatkowo posiadają mały przełącznik zabezpieczający zapisane na karcie dane przed przypadkowym skasowaniem. Dostępne są karty SD o pojemnościach od 8 MB do 32 GB. Karty od 4 GB do 32 GB określane są jako SDHC. Starsze urządzenia mogą mieć problem z ich obsługą. Występują też karty 4GB SD (nie SDHC).

CompactFlash – karta pamięci, w której zastosowano pamięć Flash EEPROM, znalazła zastosowanie w takich urządzeniach jak aparaty cyfrowe, urządzenia telekomunikacyjne i inne. Standard został przedstawiony w 1994 r. przez jego twórcę – SanDisk Corporation. Karta CompactFlash była pierwszą dostępną na rynku kartą flash. Ma rozmiar 42,8 × 36,4 mm i grubość 3,3 mm (typ I) lub 5 mm (typ II). Zasilana jest napięciem: 3,3 lub 5,0 V. Maksymalna prędkość transmisji danych wynosi 133 MB/s. Dodatkową cechą kart CF jest fakt, iż interfejs elektroniczny jest prawie identyczny z interfejsem IDE stosowanych w komputerach osobistych do obsługi dysków – to umożliwia stosowanie kart CompactFlash jako dysków o bardzo dużej wytrzymałości mechanicznej, niskim poborze prądu oraz małym wydzielaniu ciepła, nawet ze standardowymi płytami głównymi (wymagana jest jedynie odpowiednia przejściówka dostosowująca układ pinów). Budowane są także tzw. karty bootowalne. Zdecydowana większość kart CompactFlash dostępna obecnie na rynku to tanie, wymienne nośniki danych, wykorzystujące tanią pamięć NAND MLC flash zoptymalizowane do pracy w najpopularniejszym typie urządzeń – cyfrowych lustrzankach fotograficznych (DSLR). Compact Flash jest najdłużej dostępnym typem kart pamięci sprzedawanym do dziś. W lutym 2010 roku CFA (Compact Flash Association) zatwierdziła standard kart CF w wersji 5.0, który teoretycznie umożliwia uzyskanie pojemności karty równej 144 petabajty, co przekłada się na 147 456 terabajty.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *